Bu aralar Eskişehir’den çok bahsediyorum ama geçer yakında. Bugün öğrendim bunu engelliler bilmemne kurumu varmış bilmiyorum tam ismini. Engelliler özellikle yaşamak için buraya yerleşiyomuş nedeni de her şeyin engelliler için gayet uyumlu olmasıymış. Mesela her kaldırımda tekerlekli sandalyeler için yokuş var, trafik ışıklarının diplerinde kabartma var. Görme engelli oraya gelince kabartmadan yol olduğunu anlıyor. Trafik ışıklarında bipbip diye öten dalga var ona göre karşıya geçip geçmeyeceğine karar veriyor. Süper değil mi gerçekten. Sonra sadece engelliler için belediye otobüsleri var. Tramvayda falan engelli yerleri. Her alışveriş merkezinde engelli tuvaleti var. Başka bi örnek vereyim. Şu an eğitim gördüğüm bina yeni yapılmış. İnanın normal tuvaletten çok engelli tuvaleti var onları kullanmak zorunda kalıyorum çoğu zaman.

Takipçiler bilirler gerçi uzun süredir bu işin telaşı içerisindeydim. Artık sona geldik. Okulun açılmasına dört gün kala doğup büyüdüğüm şehirden ayrılıp başka bir memlekete okumaya gidiyorum. Böyle söylediğime bakmayın gerçekten de mutluyum ama işte ayrılık deyince insanın içinde ufak bir burukluk oluyor. Taşınma dolayısıyla bu emektarı burda bırakıyorum dolayısıyla bir süre bilgisayarsız kalacağım. Bu süre içerisinde maillere, blogun iletişim sayfasından benle iletişime geçenlere cevap biraz gecikebilir. Bu gecikmeden dolayı kusuruma bakmasınlar. Neyse lafı uzatmayayım. Ey Manisa, ey İzmir ikinizi de çok özleyeceğim. Bu arada burdan izmir blog yazarlarını da unutmadım. Onlar da kalbimde yaşıyorlar Sevgiyle, mutlulukla kalın dostlarım, abilerim, ablalarım, kardeşlerim. Hoşçakalın.

Bu haftaiçi kayıt ve kalacak yer ayarlama işlemleri için Eskişehir‘deydim. Manisa’dan trenle gelmiştim. Tren gayet rahattı. Restoranına kadar içinde her şeyi vardı. Tek kötü yanın yolculuğun 10 saat kadar sürmesiydi. Zaten gece olduğu için yolculuğun çoğu uykuda geçiyordu pek bir şey anlaşılmıyordu.

Aldığım tavsiyelerden ötürü yanıma kalın şeyler alıp da gitmiştim. Kalın şeyden kastım tabi ki giyecek . Ama hiç de abartılacak bir soğuk yoktu yaz aylarında. Gayet güzel bir garı var şehrin. Tüm demiryollarının merkezinde bulunmasından dolayı olucak heral her türlü tren var Anadolu Universitesinin standından bilgi alıp okul servisinin gelmesini beklemeye başladım. Geldikten sonra beni fakülteme kadar bıraktı. Girip kısa sürede kayıt işlemlerimi tamamladım. Kimlik ve öğrenci belgemi alarak kampüsten çıktım. Birkaç şey atıştırdıktan sonra yurt-apart aramaya çıktım hemen. Neredeyse gezilmedik yer bırakmadım ama bir türlü istediğim şekilde bulamadım. Zaten çoğu dolmuştu ya da çok kötü durumdaydı. Sonunda kafama göre uyan bir yer buldum ve tuttum. Okula da merkeze de çok yakın. Okul zaten merkezde oldukça güzel bir yerde. (daha fazla…)

Bugün reklam aldığım bir yer ile ilişkiyi kestim. Nedeni ücreti az görmemdi. Bu şekilde az göstermesinin sebebini de pagerank’a bağladı. Önemli değil mi? Tabi ki önemli. Fakat ben olsaydım bir bloga reklam verirken buna bakmazdım. Sonuçta reklam verdiğin yer bir blog. Yüzlerce, binlerce takipçisi olan bir yer. Yazdığı bir yazı anında facebook, twitter, friendfeed gibi bir çok sosyal siteye şutlanıyor. Blog sahibiin o sitelerdeki arkadaşları bu yazıları okuyor. Rss’ten takip edenleri işin içine katmıyorum bile. Bir topluluk falan da değilisin on tane yazarın yok. Adresini yazıp buraya gelen insanlar gerçekten ne yazmışsın diye merak eden kişiler. Ve sen burda reklam yazısı yazdığında ne yazmış acaba gelip bakıyorlar. Burda serzenişte bulunduğum kişiler sadece reklamverenler değil tabi ki. Eğer blog tutmuyorsanız bunu anlamanız  biraz zor ama gerçekten buraları çok farklı yerler. Bildiğiniz website kuralları buralarda işlemiyor. Sevgili eminimsi’nin taraf gazetesindeki yazısında da göreceğiniz üzre.

Bilindiği üzre yasal haklardan dolayı The Pirate Bay(canımız ciğerimiz biricik gemimiz) sitesi kapandı*. Fakat kapanmadan önce 800,000‘lin torrent arşivini gene kendi sayfasından paylaşmıştı. Yaklaşık 22gb kadar bir şeydi. BTarena da (ki kendisi oldukça güçlü torrent sitelerindendir) bu arşivi kendi veritabanında kullanma kararı aldı. E ne diyelim hayırlısı olsun. Her şey bizim için

*dnsleri değiştirerek yayına tekrar devam ediyor.

Şimdi ben böyle yapıcam yani. Öneririm. Sahura kadar çalışıyorsun. Arada friendfeed’e girip tenefüs yapıyosun kendine. Sahurda ne yiyeceksen artık yiyip, yatıyosun. Ertesi gün geç saatlere kadar(tercihen 14:00, 15:00) uyuyosun. İftara kadar olan zamanı da kendine ayırıyorsun. Televizyonu tavsiye etmiyorum. Malum, çalkalamadan içilmeyen sütaş ayran ve  illaki pınar sucuk…

Bilirsiniz üniversiteye yerleşemeye hak kazandıktan sonra o üniversite eve kağıt yolluyor. Kağıt dediğim koca bi zarf. Saman renginde böyle. İşte içinde bilgilerin falan oluyo. Nedense o bana gelmedi hala. İşte telefon açtım ne iş diye, kayıt için neler gerekiyor falan. Telefonun diğer ucundaki kişi 15 tane vesikalık foto istedi kayıt için. (ıvır zıvırları saymıyorum nüfus sureti, ikametgah senedi, diploma vs.) Tamam şimdi orası hoş da fotoğrafların gömlekli ve kravatlı olması neden? Şimdi ben alıp o kravatı boynuma takmam yani. Öyle bi ibare yok.  Bir de sakalları kesmem gerekiyormuş. Sakal dediğim de top sakal çenede öyle takılıyor. Yazık olacak. Vah bana vahlar bana. Ruhsar gitti ruhu geldi.