Bugün 6 Mayıs 2008. Bundan 36 sene önce dönem başbakanlarından Sn. Süleyman DEMİREL’in “İdam edin o bölücüyü!” nidaları atarak Deniz GEZMİŞ, Yusuf ASLAN ve Hüseyin İNAN kişilerini idam ettrilmişti. Gencecik insanlar hayatlarının baharında, davaları uğruna hayatlarını seve seve vermişlerdi. Fazla söze mahal yok. Kısa bir araştırma sonucunda bulduğum bir kaç alıntıyı sizler ile paylaşayım.

İlki Deniz GEZMİŞ’in idam öncesi ailesine yazdığı mektup;

Baba,

Mektup elinize gecmiş olduğu zaman aranizdan ayrilmiş bulunuyorum. Ben ne kadar “uzulmeyin” desem yine de uzuleceginizi biliyorum. Fakat bu durumu metanetle karşilamani diliyorum. insanlar dogar, buyur, yaşar ve olurler. onemli olan cok yaşamak degil, yaşadigi sure icinde fazla şeyler yapabilmektir. Bu nedenle ben erken gitmeyi normal karşiliyorum.

ve kaldi ki benden once giden arkadaşlarim, hicbir zaman olum karşısinda tereddut etmemişlerdir. Benim de etmeyecegimden şuphen olmasin.

Annemi teselli etmek sana duşuyor. Kitaplarimi kucuk kardeşime birakiyorum. Kendisine ozellikle tembih et. Onun bilim adami olmasini istiyorum. Bilimle ugrassin ve unutmasin ki bilimle ugrasmak da bir yerde insanliga hizmettir.

Yaptiklarimdan en ufak bir pişmanlik duymadigimi belirtir, seni, annemi, agabeyimi ve kardeşimi devrimciligimin olanca ate$iyle kucaklarim

ve ekşi sözlükten bir kaç alıntı;

25 yaşında olan hayata gözlerini kapatan deniz gezmiş bu tarihte idam edilmiştir. o tarihlerde tbmm’de idam kararı oylanırken süleyman demirel‘in iki elini kaldırarak “idam edin o bölücüyü” nidaları attıktan sonra, yakın geçmişimizde, “o gençlerin idamı büyük bir yanlıştı, hala ızdırabını çekiyorum” anlamına gelen sözleri ile oy toplamaya çalışan bir siyasetçinin de ne olduğunu ortaya çıkarmıştır. ayrıca idam sehpasında tabureyi ayaklarının altından iten cellat kişisi, deniz gezmiş’in boyunun uzun olması nedeni ile idam eylemi boşa çıkmıştır ve bir karara göre ölüm zamanını geçen idam mahkumlarına idam cezası uygulanmış sayılıp cezası bitmesi gerekirken, o anda masaya ayak uçları ile değen deniz gezmiş için bir idam kararı daha çıkar ve masa ayaklarının altındn itilir. maveric, 30.05.2004 16:37 ~ 16.11.2004 05:03)

birçok şeyin artık eskisi gibi olmayacağının sirenlerini çalan gün…

“artık doğan her 10 çocuktan birinin adı deniz, yusuf ya da hüseyin olacak… tı…
üniversite kantinlerinde, sınıflarda gizli değil açık açık “neden” diye sorulacak… tı…
yere atılan el afişlerinde değil özgür dergilerde isimleri anılacak… tı…
olmadı…
neslime armağanıdır o günün gerektiğinden çok daha farklı “hede”lere sebep olması… bizler, cehaleti ve tembelliği erdem sayan insanlar…” demişler bir zamanlar bir kahır manifestosunda…(martenit, 06.05.2006 10:43)

6 mayis 1972 sabahi. ankara. gokyuzu bulutlu. bulut kumeleri arasindan yer yer gunes isinlari suzuluyor. yasar kemal‘in deyisiyle ’sari bir yagmur’ yagiyor. sabahki haber bultenini dinlemeyenler, gazete saticilarinin onunde obek obek… basliklara bakip aglayanlar var…

ankara’nin karsiyaka mezarliginda uc kisi daha agliyor. uc gencin babalari bunlar. buruk yurek ve titrek elleriyle kefenleri araliyorlar son kez. sirayla ogullarini opuyorlar. yanaklarindan suzulen yaslar, olu canlarin alinlarina, yuzlerine damliyor…

baba yureklerini uc cana esit dagitiyorlar. ayni duygularla kucakliyorlar uc olu bedeni… mezara indiriyorlar…

ogleye dogru ankara’nin kizilay meydani’ndaki cicekcide, bir genc kizin koluna iki polis giriyor. genc kiz, asilmislar icin aglama sucunu islemekten gozaltina aliniyor. ve genc kiz, deniz gezmis, yusuf aslan ve huseyin inan‘in mezarina kir cicegi atmaktan sanik oluyor…(viva paulista, 06.05.2006 13:10 ~ 13.05.2006 16:46)

[alıntılar bkz.:ekşi]